Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci Twojej przeglądarki. W przypadku niewyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

<-- Z życia biblioteki

Powstanie w getcie warszawskim

         Dnia 19 kwietnia 2015 r. przypada 72 rocznica Powstania w Getcie Warszawskim. Z tej okazji biblioteka szkolna przygotowała gazetkę, która miała na celu przypomnienie uczniom naszej szkoły bohaterskiej walki żydowskich bojowników z niemieckim okupantem w obliczu likwidacji warszawskiego getta. Biorąc pod uwagę brak jakichkolwiek szans na powodzenie, stanowiło ono zbrojną odpowiedź na ludobójstwo, odwet na hitlerowcach podjęty przez kilkuset bojowników Żydowskiej Organizacji Bojowej (ŻOB) i Żydowskiego Związku Wojskowego (ŻOW). Powstanie nie było porywem walczących o zwycięstwo i laury, tylko kamieniem rzuconym przeciwko ideologii dzikiej, wyzbytej cech człowieczych oraz przeciw olbrzymiej sile państwa w centrum Europy rządzonego przez zgraję morderczych oprawców w obliczu świata. Warszawskie getto było zamkniętą i otoczoną murem dzielnicą położoną w północno-zachodniej części centralnej Warszawy. Pierwsze mury wokół getta zaczęto wznosić już 1 kwietnia 1940 roku. Początkowo uwięziono w nim wszystkich mieszkańców Warszawy, których według rasistowskich ustaw norymberskich uznano za Żydów. W kolejnych miesiącach do getta przywożona też osoby z terenu całej przedwojennej Rzeczpospolitej oraz III Rzeszy i innych krajów europejskich. W jego obrębie do marca 1941 roku zgromadzono około 460 tysięcy osób. Przeciwko niemieckim oddziałom wkraczającym do getta zbrojnie wystąpiło około 600 powstańców pod dowództwem komendanta Mordechaja Anielewicza. Niemcy zaangażowali około 5 tysięcy ludzi sił SS i policji, wspieranych przez czołgi i artylerię. Siłami niemieckimi dowodził generał Jurgen Stroop. Na początku powstania walki prowadzono na ulicach, wśród pożarów i ruin domów burzonych przez niemiecką artylerię. Dnia 24 kwietnia dowództwo ŻOB-u zmuszone zostało do wycofania oddziałów do „getta podziemnego” - był to system umocnionych schronów i bunkrów. Z tych ukrytych obronnych stanowisk dokonywano wypadów na pozycje Niemców. Przy zdobywaniu poszczególnych bunkrów Niemcy użyli gazów bojowych. Dnia 8 maja padł po zaciętej obronie bunkier dowództwa powstania przy ulicy Miłej 18. Polegli w nim komendant Anielewicz oraz członkowie sztabu: CH. Ankierman, L. Rotblat, A. Wilner i inni. Niezorganizowane oddziały jeszcze przez pewien czas walczyły w gruzach getta, aż ostatecznie 16 maja walki ustały. Niemieckie oddziały tropiły jeszcze i bestialsko mordowały ukrywającą się w ruinach getta ludność.